عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٦١ - جلوهاى از بندگى ابراهيم و اسماعيل

حضرت حق درخواست كردند كه خداوند عزيز از آن حقايق در آيات ١٢٧- ١٣٠ سوره بقره خبر مى‌دهد.

[ربنا تقبل منا][١].

پروردگارا! [اين عمل را] از ما بپذير.

دعا كردند و درخواست نمودند، دعايى كه خضوع و انقطاع آن دو را آشكار مى‌نمايد و از راز دلشان پرده برمى‌دارد و از زبانشان سر مى‌زند، گويا آنان چنان در برابر عظمت و اراده حق مقهور بودند كه كار بنا در نظرشان ناچيز بود و نامى از آن نمى‌بردند.

درخواست پذيرفته شدن آن عمل را كردند و مى‌دانيد تا عمل خالص نباشد نمى‌توان براى آن درخواست پذيرش كرد.

در هر صورت پذيرش هر چيزى به اينست كه شخص پذيرا، آن را جزء هستى خود نمايد و مقصود پيش آورنده را منظور دارد.

در اين آيه مقصود از درخواست پذيرش، گويا اينست كه پروردگار اين بنا را مشمول ربوبيت «ربنا» ى خود گرداند و به سنگ و گلى كه روى هم چيده و در معرض فناست صورت بقا دهد و در پرتو صفت ربوبيتش مانند ثابتات عالم شود و منشأ تربيت خلق گردد.

در اينجا زائر بايد به اين واقعيت توجه كند و خود را با تمام شؤون حياتش به ربوبيت رب العالمين متصل گرداند تا از تمام فيوضات ربانيه بهره‌مند شود.

[ربنا و اجعلنا مسلمين لك‌][٢].

[١] -بقره( ٢): ١٢٧.

[٢] -بقره( ٢): ١٢٨.