عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٥٠ - حريم امن

دارد و پايى هم در گل ندارد كه اگر بترسد نتواند پرواز كند.

محيطى كه از بيرون آن اگر آهويى رو به حرم دارد، هر چند به حرم نرسيده باشد نمى‌توان آن را هدف قرار داد، يا به كسى نشان داد تا او را هدف قرار دهد، حتى با گوشه چشم هم نمى‌توان به او صدمه رساند و نيز نمى‌توان با چشم به كسى اشاره كرد تا به آن حيوان آزار رساند.

محيطى كه اگر مرغى بر شاخه‌اى از درختى بنشيند كه ريشه آن در حرم روئيده، اجازه نيست آن مرغ هدف قرار گيرد، يا اگر به شاخه درختى نشسته كه يك شاخه آن درخت سر در حرم كشيده آن را هدف گرفت!!

محيطى كه اگر كسى دسته كبوترى را رم بدهد، براى جبران اين بى‌انضباطى بايد يك گوسپند كفاره بدهد و هر گاه آن دسته رفتند و به جاى خود برنگشتند بايد به عدد هر يك، يك گوسپند جريمه بدهد، محيطى كه اگر در آن از كسى ظلمى صادر شود در حكم الحاد و خروج از حق و به منزله بى‌دينى است.

محيطى كه اگر كسى مال بى‌سرپرستى جلوى پاى خود ديد حق برداشتن آن را ندارد، حتى حق انگشت پا زدن به آن هم ندارد.

زائران پس از ورود به چنين محيطى كه از آن به عنوان حرم ياد مى‌شود، به تدريج براى انجام مناسك به سوى مسجد الحرام حركت كرده و براى ديدن آن جايگاه مبارك و مقدس و انجام مناسكش آماده مى‌شوند.

زائر پس از طى راه به درب مسجد الحرام مى‌رسد، در اينجا بايد با كمال ذلت و انكسار و شرمسارى و حيا و خضوع و خشوع، صورت به ديوار مسجد الحرام گذاشته عرضه بدارد: