عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١١٥ - عرفات

عرفات‌

اما در عرفات از اين ازدحام خلق و بلند كردن صداهاى خودشان به انواع تضرع و زارى و التماس به اختلاف زبان‌ها و افتادن هر گروهى پى ائمه خودشان و نظر به شفاعت او داشتن، حكايت محشر را يادآورد، اينجا كمال تضرع و الحاح را بنمايد تا آنجا مبتلا نشود و ظن بسيار قوى داشته باشد بر حصول مراداتش؛ زيرا كه روز شريف و موقف عظيم و نفوس مجتمع و قلوب به سوى الهى منقطع و دست‌هاى اوليا و غيرهم به سوى او جل شأنه بلند شده و گردن‌ها به سوى او كشيده و چشم‌ها از خوف او گريان و بندها از ترس او لرزان و روز روز عطيه و احسان و ابدال و اوتاد در محضر حاضر و بناى حتمى سلطان بر بخشش و انعام و هم چنين روز خلعت‌پوشى صدر اعظم دولت عليه ولى امر عجل الله تعالى فرجه و سهل مخرجه است.

در چنين روزى استبعاد ندارد حصول فيض به اعلى مدارجه بالنسبه به كافه ناس و خلايق، آيا گمان به خالق خود دارى كه سعى تو را ضايع گرداند با اين كه منقطع شده‌اى از اهل و اولاد و وطن، آيا به غربت تو رحم نمى‌كند؟!!

در اين مسئله چه حديث عجيبى وارد شده:

أعظم الناس جرما من اهل عرفات الذى ينصرف من عرفات وهو يظن انه لم يغفر له‌[١].

از بزرگ‌ترين گناهان اين است كه زائر از عرفات بيايد و گمان كند كه آمرزيده نمى‌شود.

[١] -من لا يحضره الفقيه: ٢/ ٢١١، حديث ٢١٨٣.