عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٦١ - ٢ - سجود اهل طاعت و عبادت

[همه اهل كتاب‌] يكسان نيستند، از اهل كتاب گروهى درستكار [و رعايت كننده حق خدا و مردم‌] هستند، آيات خدا را در ساعاتى از شب مى‌خوانند و [به پيشگاه حق از روى تواضع و فروتنى‌] سجده مى‌كنند.\* [در سايه قرآن و نبوت پيامبر] به خدا و روز قيامت ايمان مى‌آورند و به كار شايسته و پسنديده فرمان مى‌دهند و از كار ناپسند و زشت بازمى‌دارند و در كارهاى خير مى‌شتابند و اينان از شايستگانند.

از اين دو آيه استفاده مى‌شود كه گروهى از اهل كتاب مانند دوستان و هم‌كيشان خود پافشارى بر باطل نكرده، بلكه تسليم پيامبر ٦ و قرآن شدند و به راه راست و صراط الهى آمدند.

در قرآن مجيد درباره بندگان واقعى خود مى‌فرمايد:

[سيماهم في وجوههم من أثر السجود][١].

نشانه آنان در چهره‌شان از اثر سجود پيداست.

و نيز در قرآن مجيد درباره عباد مورد رضايت خود مى‌فرمايد:

[أمن هو قانت آناء الليل ساجدا و قائما يحذر الآخرة و يرجوا رحمة ربه‌][٢].

[آيا چنين انسان كفران‌كننده‌اى بهتر است‌] يا كسى كه در ساعات شب به سجده و قيام و عبادتى خالصانه مشغول است، از آخرت مى‌ترسد و به رحمت پروردگارش اميد دارد؟

و نيز در نشانه‌هاى عباد واقعى مى‌فرمايد:

[١] -فتح( ٤٨): ٢٩.

[٢] -زمر( ٣٩): ٩.