عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٩٠ - سجده و مقام توحيد ذات

و نيكوترين نام‌ها [به لحاظ معانى‌] ويژه خداست.

سپس از اين مقام ترقى نموده و در سجده كه مقام فنا است مشاهده مى‌كند كه ذوات اشيا همه فانى و هالك‌اند و حقيقت ذاتشان بجز فقر و تدلى و نفس ربط چيز ديگرى نيست و حقيقت اين است كه:

[كل شي‌ء هالك إلا وجهه‌][١].

هر چيزى مگر ذات او هلاك شدنى است.

و اگر در تسبيح و تنزيه حق‌تعالى، در اين حال اسم مبارك رب را كه از امهات اسما است به ياى متكلم اضافه مى‌كند، از راه مراعات ادب حضور و محضر است و تأديبى است كه رب العالمين فرموده، چنانچه نبى اسلام ٦ فرمود:

أدبنى ربى وأحسن تاديبى‌[٣].

پروردگارم مرا به ادب آراست و نيكو آراست.

و عابد متأله و متأدب به ادب الهى را نرسد كه تجرى نموده و بر خلاف دستور:

[سبح اسم ربك الأعلى‌][٤].

نام پروردگار برتر و بلند مرتبه‌ات را [از هرچه رنگ شرك خفى و جلى دارد] منزه و پاك بدار.

[١] -قصص( ٢٨): ٨٨.

[٢] -حافظ.

[٣] -بحار الأنوار: ٦٨/ ٣٨٢، باب ٩٢، حديث ١٧.

[٤] -اعلى( ٨٧): ١.