عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٨٦ - سجده قوم سبأ

زنده عشق تو آب زندگانى كى خورد

عاشق رويت غم جان و جوانى كى خورد

جان چو باقى شد زخورشيد جمالت تا ابد

ذره‌اى اندوه اين زندان فانى كى خورد

گر فصيح عالمى باشد به پيش عشق تو

گرنه لال آيد زلال جاودانى كى خورد

دل كه عشقت يافت بيرون آمد از بام دوكون‌

هر كه سلطان شد قفاى پاسبانى كى خورد

گر كسى گويد شرابى خورده‌ام از دست دوست‌

پادشا با هر گدايى دوستگانى كى خورد

جان ما خوش نوش دارى غم عشق تو خورد

با يقين عشق زهر بدگمانى كى خورد

چون دل عطار در عشقت غم صد جان نخورد

پس غم اين تنگناى استخوانى كى خورد[١]