عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٨١ - معانى اصطلاحات عرفانى

شود و چون منور گردد به نور قدس و به هدايت حق، وهم و خيال از ديده او مرتفع گردد.

جذبه: تقرب عبد است به حضرت حق به مقتضاى عنايت الهى و مهيا گردانيدن مجموع مايحتاج بنده در طى منازل و قطع مراحل بى‌كلفت وسعى.

جمعيت: اجتماع همت است در توجه به سوى حضرت حق.

تفرقه: تقنع خاطر است و مشغولى به خلق.

همت عالى: همم عاليه متعلق نگردد الا به حق و ملتفت نشود به غير او و راضى نبود به احوال و مقامات و توقف ننمايد به اسما و صفات و نظر نفرمايد الا به عين ذات.

هوى: ميل نفس به مقتضيات طبع.

هواجس: خاطر نفسانى.

واقعه: آنچه فرود آيد به دل از عالم غيب به هر طريق كه باشد.

وصل: فناى عبد است از اوصاف خود در اوصاف حق.

حجاب: انطباع صور در دل كه مانع قبولى تجلى حقايق بود.

حريت: و آن بر مراتب است: حريت عامه از رق شهوات و حريت خاصه از رق مرادات به فناى ارادت ايشان در ارادت حق و حريت خاصة الخاصه از رق رسوم و آثار به فناى وجود خود در تجلى نور الأنوار.

طوالع: اول چيزى كه پيدا شود از تجليات اسماى الهيه بر باطن عبد و مزين گرداند اخلاق و اوصافش را.

ليلة القدر: شبى كه سالك را به تجلى خاص مشرف گردانند، تا به آن تجلى بشناسد قدر و رتبه خود را نسبت با محبوب.

مجذوب: عزيزى كه حق‌تعالى او را از براى خود برگزيند و برساند او را به جميع‌