عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٧٩ - معانى اصطلاحات عرفانى

تجلى: آن است كه چون سلطان حق بر سر بنده غالب گردد، تا در سر او جز حق چيزى نمانده از غلبه سلطنت حق چنان گردد، گويى حق را مى‌بيند و تا يك چيز در همه هستى پيش دل بنده است نشايد كه دل بنده خداى را بيند.

قال على ٧: لو كشف الغطاء ما ازددت يقينا[١].

امام على ٧ فرمود: اگر پرده‌ها كنار رود بر يقينم افزوده نشود.

هفتاد باب از حلال را رها مى‌كنم، از ترس آن كه در حرام افتم!! يعنى در دلم جز خداى چيزى نيست و آنچه هست از شؤون اسمايى و صفاتى اوست.

طالب: جوينده را گويند از راه عبوديت براى رسيدن به كمال.

شوق: حركت دل در طلب معشوق.

حسن: جمعيت كمالات.

جلال: ظاهر شدن بزرگى معشوق از جهت استغنا از عاشق و نفى غرور عاشق.

لقا: ظهور معشوق، چنان كه عاشق را يقين شود كه اوست.

[١] -غرر الحكم: ١١٩، حديث ٢٠٨٦؛ بحار الأنوار: ٦٦/ ٢٠٩.