عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٦١ - حكمت در توجه به مسائل عالى الهى

به حضرت او به قلب است و حضور و ظهور و جلوه‌گاه او جل جلاله قلب است، بلكه در تمام موجودات مظهرى و مجلايى اتم و اكمل از قلب مؤمن براى او جل و علا نيست كه:

لا يسعنى أرضى ولا سمائى ولكن يسعنى قلب عبدى المؤمن‌[١].

زمين و آسمانم، گنجايش تجلى حقيقى مرا ندارد، اما دل بنده مؤمنم داراى چنين گنجايش و وسعتى است.

[إنا عرضنا الأمانة على السماوات و الأرض و الجبال فأبين أن يحملنها و أشفقن منها و حملها الإنسان‌][٣].

يقينا ما امانت را [كه تكاليف شرعيه سعادت بخش است‌] بر آسمان‌ها و زمين و كوه‌ها عرضه كرديم و آن‌ها از به عهده گرفتنش [به سبب اين كه استعدادش را نداشتند] امتناع ورزيدند و از آن ترسيدند و انسان آن را پذيرفت.

كمال اهتمام طالب بعد از توجه به حضرت حق جل و علا كه تعبير از آن به ذكر مى‌شود، معرفت و نفس است كه تعبير مى‌شود به تفكر و انفس كه:

من عرف نفسه فقد عرف ربه.

هر كس خود را بشناسد خدا را مى‌تواند بشناسد.

[١] -عوالى اللآلى: ٤/ ٧، حديث ٧.

[٢] -حافظ.

[٣] -احزاب( ٣٣): ٧٢.