عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٤٩ - حكمت در تحليه و صفات روحانى

مالكيت مطلق و حكومت و بزرگوارى تمام ذاتى پروردگار متعال در عالم آخرت ظاهر و هويدا مى‌شود و قهرا كسى در مقام خودبينى و خودنمايى و خودستايى و مباهات كردن و افتخار نمودن و خود را بالا گرفتن بر نيامده و بالطبع صفات فروتنى و خضوع و خشوع و تعظيم و تجليل پروردگار متعال و حقيقت خوف و خشيت در وجود او ظاهر مى‌شود.

[الملك يومئذ لله يحكم بينهم‌][١].

آن روز، حاكميت و فرمانروايى ويژه خداست.

[يومئذ يتبعون الداعي لا عوج له و خشعت الأصوات للرحمن فلا تسمع إلا همسا][٢].

در آن روز همه انسان‌ها دعوت كننده را كه هيچ انحرافى ندارد [براى ورود به محشر] پيروى مى‌كنند و صداها در برابر [خداى‌] رحمان فرو مى‌نشيند و جز صدايى آهسته [چيزى‌] نمى‌شنوى.

در آنجا سرائر و بواطن آشكار است و نفوذ حق و حكم و برنامه الهى چنان در ظاهر و باطن جارى مى‌شود كه موردى براى نيت سوء و نفاق و قصد فساد باقى نمانده و صفات صفا و حيا و عزم راسخ و حسن نيت و وفا و صدق و تقوا و حلم تجلى مى‌كند.

[يوم تبلى السرائر\* فما له من قوة و لا ناصر][٣].

روزى كه رازها فاش مى‌شود.\* پس انسان را [در آن روز در برابر عذاب‌] نه‌

[١] -حج( ٢٢): ٥٦.

[٢] -طه( ٢٠): ١٠٨.

[٣] -طارق( ٨٦): ٩- ١٠.