عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٣٤ - فناى صفاتى

ملكا و پادشاهى روشى كرامتم كن‌

كه بدان روش بگردم زبدى و بدگمانى‌

دل و دين شكسته آنگه هوسم زنام جويى‌

سر و پا برهنه آنگه سخنم ز مرزبانى‌

ادبم مكن كه خردم خللم مبين كه خاكم‌

ببر از نهاد طبعم دو دلى و ده زبانى‌

حرم تو آمد اين دل زحسد نگاهدارش‌

كه فرشته با شياطين نكند هم آشيانى‌

زگناه و عذر بگذر بنواز و رحمتى كن‌

به خجالتى كه بينى به ضرورتى كه دانى‌

به طفيل طاعت تو تن خويش زنده دارم‌

چو نباشد اين سعادت نه من و نه زندگانى‌

همه ممكن الوجودى رقم هلاك دارد

تو كه واجب الوجودى ابدالابد بمانى‌