عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٠٣ - فلسفه زكات در قرآن

آشكار براى اجتماع خير مى‌انگارد.

اسلام درباره يتيمان و بيچارگان سفارش مى‌كند و اين سفارش را در سياق امر به يكتاپرستى و احسان به پدر و مادر آورده، اين معنا را در آيات ٢٣- ٢٦ سوره اسراء ببينيد.

قرآن مجيد مردم را به امورى كه باعث اهمال در اداى حق مستمندان است توجه داده و نام خسيسان را همراه با عذاب سختى كه براى دل‌هاى خالى از عاطفه و شفقت آماده گرديده، ياد مى‌كند!

و از طرفى چون بيهوده خرج كردن مال، بر باد رفتن آن و حرمان مستمندان است، شديدا نكوهش كرده و سرانجام شوم ولخرجان را خاطر نشان ساخته است.

[إن المبذرين كانوا إخوان الشياطين و كان الشيطان لربه كفورا][١].

بى‌ترديد اسراف كنندگان و ولخرجان، برادران شياطين‌اند و شيطان همواره نسبت به پروردگارش بسيار ناسپاس است.

قرآن مجيد، سير كردن شكم‌هاى گرسنه مردم بيچاره و ناتوان را به گردنه دشوارى تشبيه كرده كه هرگاه آدمى توفيق عبور از آن را يافت، به چنان نيكبختى واقعى رسيده كه هرگز رنج و كدورتى به آن در نمى‌آميزد[٢].

اين موضوع خود بايد دلخوشى مستمندان گردد كه خدا در هيچ جاى قرآن امرى را به عنوان گردنه كه معنايش گذرگاه تنگ و صعب است ياد ننموده، مگر آنجا كه سخن از رابطه فقير و غنى به ميان آمده است.

بياييد قرآن بخوانيد و در آيات آن تدبر كنيد تا به مهرورزى نسبت به مستمندان‌

[١] -اسراء( ١٧): ٢٧.

[٢] -بلد( ٩٠): ١١- ١٦.