عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٤٩ - آثار روزه

گرسنگى و تشنگى نبرده.

كسى كه از خصوصيات و امتيازات معنوى رمضان بهره‌مند شود، جدا براى خود سپرى جهت حفظ از آفات دنيا و عذاب آخرت ساخته است.

ماه رمضان ماه عظيمى است كه خداوند مهربان آن ماه و عمل در آن را به خود نسبت داده، پس متصل به معنويت و حقيقت اين ماه، متصل به حضرت اوست.

هيچ عملى از اعمال به اندازه ماه رمضان رنگ خالص خدايى ندارد، چرا كه اولا يك عمل درونى و پنهانى است و انسان مجبور نيست كسى را از اين عمل درونى خبر كند و كسى هم قدرت تشخيص اين را ندارد كه بفهمد انسان در اين عمل هست يا نه، ثانيا روزه در تمام جهاتش بر محور ترك است، ترك خوردن، آشاميدن، فضول در كلام، ترك شهوت و... يعنى داراى صفات سلبى است و از اين جهت روزه‌دار، مزين به رنگ و صبغه الهى است.

آثار روزه‌

آثار معنوى روزه كه در قلب و عقل و جان و نفس تجلى مى‌كند و منافعش در دنيا و آخرت ظاهر مى‌گردد، قابل مقايسه با آثارى كه به جسم مى‌بخشد نيست.

روزه براى جسم آثار نيكى دارد، بسيارى از آلام و رنج‌ها و ناراحتى‌ها را كه معلول خوردن و آشاميدن مداوم و معلول رسوبات غذايى در معده و ازدياد چربى و عوره و ناراحتى‌هاى ديگر و به خصوص چاقى بيش از اندازه است مداوا مى‌كند، ولى اين منافع عالى با منافع معنوى آن كه براى انسان در دنيا ايجاد نظم و تربيت و وقار و كرامت و در آخرت ايجاد سعادت ابدى و خشنودى حضرت سرمدى مى‌كند قابل قياس نيست.

قرآن مجيد روزه را به خاطر منافع فوق العاده‌اى كه براى انسان دارد، حكمى‌