عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٤ - ركوع در قرآن مجيد

اركعوا لا يركعون‌][١].

[شما اى كافران و مشركان! در اين دنيا] بخوريد و اندك زمانى برخوردار شويد كه شما گنهكاريد [و بى‌ترديد به كيفر اعمالتان گرفتار خواهيد شد.]\* واى در آن روز بر تكذيب‌كنندگان!\* و هنگامى كه به آنان گويند: [در برابر خدا] ركوع كنيد، ركوع نمى‌كنند.

در برابر اين‌گونه نابخردان و مردم نمك به حرام، از ركوع كنندگان آنقدر با عظمت ياد فرموده كه از تمام مكلفين مى‌خواهد كه با تمام وجود به صف ركوع كنندگان بپيوندند:

[و أقيموا الصلاة و آتوا الزكاة و اركعوا مع الراكعين‌][٢].

و نماز را بر پا داريد و زكات بپردازيد و همراه ركوع‌كنندگان ركوع كنيد [كه نماز خواندن با جماعت محبوب خداست‌].

راكعانى كه قرآن مجيد مى‌فرمايد، عاشقانى هستند كه از بركت معرفت به مقام فناى صفات و افعال خود در افعال و صفات حضرت احديت رسيده‌اند و مافوق ارزش‌ها رفته‌اند و واسطه رسيدن فيض از بارگاه فياض به عباد و بندگانند.

راكع، با درآمدن به حالت ركوع از تمام صفات و افعال فانى شده و چون فناى فعل و صفت برايش آمد باقى بالله مى‌شود كه از اين بقا در ابتداى روايت تعبير به قرار گرفتن راكع در ظل كبريايى شده است.

[١] -مرسلات( ٧٧): ٤٦- ٤٨.

[٢] -بقره( ٢): ٤٣.