عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٣ - ركوع در قرآن مجيد

و مالامال از رضا مى‌شود، قلبى كه آكنده از ترس و يأس بوده است.

لطف و توجه پروردگار، قلب ذاكر را زير سايه خود قرار مى‌دهد و انسان به اين يقين و قاطعيت مى‌رسد كه رهيدن از ناراحتى‌هاى درونى سهل و هموار است و مى‌توان وسوسه‌ها را در هم كوبيد و تخيلات باطل را از خود بدور ساخت.

چنين فرد ذاكرى با خداست و از هيچ امرى بيمناك نبوده و به هيچ عارضه روانى دچار نمى‌گردد. اين حالت به خاطر ثباتى كه خداوند متعال در دل او ايجاد مى‌كند بهم مى‌رسد.

[و الذاكرين الله كثيرا و الذاكرات أعد الله لهم مغفرة و أجرا عظيما][١].

و مردان و زنانى كه بسيار ياد خدا مى‌كنند، خداوند آمرزش و پاداشى بزرگ براى ايشان آماده كرده است.

ركوع در قرآن مجيد

كلمه ركوع در قرآن مجيد به نظر مفسرين گاهى به معناى ركوع و گاهى به معناى نماز و گاهى به معناى تواضع در برابر حق آمده، ولى بهتر اين است كه در آيات شريفه‌اى كه كلمه ركوع و مشتقات آن آمده به معناى جامع آن كه عبارت از سر تسليم فرود آوردن در برابر خدا است گرفته شود و حالت ركوع بدنى يا ركوع در نماز دلالتى بر آن است.

خداوند بزرگ در قرآن مجيد، نسبت به انسان‌هايى كه ركوع ندارند، به شدت برخورد كرده و آنان را مجرم و مكذب قلمداد كرده است.

[كلوا و تمتعوا قليلا إنكم مجرمون\* ويل يومئذ للمكذبين\* و إذا قيل لهم‌

[١] -احزاب( ٣٣): ٣٥.