ترجمه شرح دعاى سحر - فهري، سيد احمد - الصفحة ٢١ - پيشگفتار مترجم

بليدها و باردها- نه تنها درك نمى‌كنند، بلكه چه بسا به صورت غير صحيح ارزيابى مى‌كنند.

از كلمات جامع ايشان بود كه مى‌فرمود:

«اگر آيينه وجود مستوى نباشد انبيا و اوليا را نيز در حال اعتدال نخواهد ديد تا چه رسد به مسائل غامضه عرفان».

حضرت امام در ميان عبادات به نماز شب بيش از ديگر عبادات علاقمند بود و پيوسته انجام نوافل يوميه و ليليه را وسيله روشنى دل و شايستگى قلب و صفاى باطن براى واردات و انوار الهى مى‌دانست.

از ميان متون زيارات، زيارت جامعه را بيش از ديگر زيارات مى‌خواند و در تمام آستان‌هاى مقدس مقيد به خواندن زيارت جامعه بود. از دوران جوانى به برخى از مستحبات مانند غسل جمعه و انجام فريضه با جماعت عنايت خاصى داشت. در همان دوران مرحوم بروجردى كه امام شخصيت بارزى بود، در بسيارى از نماز جماعت‌ها شركت مى‌كرد و با امكان جماعت انجام فرايض را به صورت فرادى يك نوع محروميت از فيض تلقى مى‌كرد.

امام از جمله كسانى بود كه در تطبيق شريعت بر منطق عرفان و فلسفه و بالعكس، شديدا علاقمند بود و گرايش به يكى را بدون آن ديگرى نقص تلقى مى‌كرد.

وقتى به ابعاد مفاهيم قرآن اشاره مى‌كرد بعد معارف قرآن را بالاترين بعد- كه حتما بايد به آن توجه نمود- مى‌دانست. چه بسا در تفسير آيات و روايات به يك سلسله نكاتى كه از افهام عادى دور است تكيه مى‌كرد.

روزى در بحث اخلاقى خود اين حديث را معنى مى‌كرد: مَنْ بَلَغَ ارْبَعينَ وَ لَمْ يَتَعَصّى‌ فَقَدْ عَصى‌ (كسى كه به چهل سالگى برسد و عصا به دست نگيرد گناه كرده است) مى‌فرمود: سن چهل سالگى سن تكامل‌