ترجمه شرح دعاى سحر - فهري، سيد احمد - الصفحة ٤٩ - بهاء و نور وجود به نسبت قوت اوست

به اين مقام برسد مشاهده مى‌كند كه بعضى از اسماء الهيه از بعض ديگر خوبتر و زيباتر است، مانند عقول مجرده و فرشتگان مهيمن، پس زيباتر و درخشنده‌تر و كاملتر را سؤال مى‌كند. و چون به مقام قرب مطلق رسيد و رحمت واسعه و وجود مطلق و ظل منبسط و وجه باقى را كه همه وجودها در آن فانى است و همه عوالم از جسم‌هاى تاريك گرفته تا به ارواح نورانى در آن مستهلك‌اند، مشاهده كرد مى‌بيند كه نسبت مشيت به همه اين‌ها به طور مساوى است (با همه چيز هست) «و به هر سو كه رو كنيد وجه اللّه در آن سو است» (و او با شماست)، «و ما به او از شما نزديكتريم»، «و ما به شما از رگ گردن نزديكتريم». و چون چنين ديد افضليت را نفى كرده و مى‌گويد:

«همه زيبايى تو زيباست»، «و همه جمال تو جميل است». و اين دو توجيه كه گفته شد در همه فقرات دعا مشترك است، گر چه بعضى از جملات آن با توجيه اول مناسب‌تر و بعضى ديگر به توجيه دوم لايق‌تر است.

بهاء و نور وجود به نسبت قوت اوست‌

و اما توجيهى كه مخصوص اين جمله دعاست آن است كه بهاء به معناى زيبايى است، و زيبايى عبارت است از وجود. پس هر چه خير و زيبايى و حسن و سنا هست همه از بركات وجود است و سايه آن است تا آنجا كه گفته‌اند مسئله اينكه «وجود عبارت از خير و زيبايى است» از بديهيات است. پس وجود، همه‌اش زيبايى و جمال و نور و روشنى است و هر قدر وجود قوى‌تر باشد زيبايى‌اش تمامتر و زيباتر خواهد بود. پس هيولى به واسطه آنكه پست‌ترين مرحله وجود است‌