اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود - اسيري لاهيجي، شمس‌الدين محمد - الصفحة ٨٨ - وصف الحال آنچه در روش اهل طريقت بر اين فقير روى نموده جهت تنبيه طالبان و عاشقان ذكر كرده مىشود

زهر اگر آيد ز دست كاملان‌

نوش دار و خوانش و ترياك دان‌

عجز و مسكينى شعار خويش دان‌

خويش را خواجه مگو درويش دان‌

توتيا كن خاك پاى اهل دل‌

نيستى بگزين و هستى را بهل‌

بر هواى نفس راه حق مرو

پند نيكو خواه را نيكو شنو

هرچه نپسندى تو آن بر خويشتن‌

بر كسى مپسند و بشنو اين سخن‌

در طريق عشق او يكروى باش‌

رو بدريا همچو آب جوى باش‌

از همه لذات نفسانى گذر

تا بيابى از وصال حق خبر

از خدا غير از خدا چيزى مجوى‌

بحر چون دارى چرا جويى تو جوى‌

اين وصيت كردنش ذكر خفى‌

با شرايط كرد تلقين آن صفى‌

گفت اين ذكر خفى را ورد ساز

در طريقت باش دايم با نياز

شب چو برخيزى تهجد مى‌گزار

بعد از آن ذكر خفى كن بيشمار

گر تو دارى طالبا دل در طلب‌

يك زمان مگذار ذكر چار ضرب‌

دل چو صيقل يافت از ذكر خدا

گشت چون آيينه روشن با صفا

هر چه باشد اندرو بنمايدت‌

دان كه رحمانش چو گويى شايدت‌

سالها بودم ملازم بر درش‌

گشته محكوم غلام كمترش‌

مى‌كشيدم هيزم مطبخ به دوش‌

گشته بودم بنده حلقه بگوش‌

گاه خادم بودم اندر مطبخش‌

گه به پيش اشتران باركش‌

گه مكارى بودم و گه گله‌بان‌

گاه فراش در آن آستان‌

روز تا شب پا برهنه گرسنه‌

مى‌دويدم بهر خدمت يكتنه‌

شب نه فرشم بود و نه بالين سر

نه مراد نفس و نه خواب و نه خور

اكثر شبها ز روى شوق يار

گاه خندان گاه گريان زار زار

در مقام عشق و در كوى طلب‌

در رياضت بود جانم روز و شب‌

در نماز و گريه و ذكر و نياز

برده‌ام شبها بسى با سوز و ساز

اربعين‌ها بوده‌ام خلوت‌نشين‌

بر اميد قرب رب العالمين‌

اندرين سير و رياضات و سلوك‌

سالها بگذشت عمر ما به بوك‌

گه به لطفش بودمى اميدوار

گه ز خوف قهر لرزان چون چنار

چون ز آلايش مزكى گشت نفس‌

كوكب سعد آمد و بگذشت نحس‌