اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود - اسيري لاهيجي، شمس‌الدين محمد - الصفحة ٨٩ - وصف الحال آنچه در روش اهل طريقت بر اين فقير روى نموده جهت تنبيه طالبان و عاشقان ذكر كرده مىشود

عاقبت اندر ميان كش مكش‌

جذبه عشقش مرا بربود خوش‌

گشت جانم واقف اسرار حق‌

در دلم تابنده شد انوار حق‌

سوى بالا جان من پرواز كرد

خويشتن را با ملك انباز كرد

ظلمت عالم مبدل شد به نور

گشت ظاهر معنى اللّه نور

يك جهان ديدم به معنى صد جهان‌

صد هزاران آفتاب و آسمان‌

هر يكى تابنده‌تر از ديگرى‌

هر يك از ديگر به معنى برترى‌

حق تجلى كرد بر من بيجهت‌

در فناى صرف گشتم بى‌صفت‌

زان فنا چون آمدم ديگر به هوش‌

داد جام ديگر و گفتا بنوش‌

چونكه كردم نوش جام لايزال‌

يافتم ره در نهايات وصال‌

باز ديدم از كمال عشق و ذوق‌

جمله ذرات جهان از تحت و فوق‌

از كمال بيخودى منصوروار

هر يكى گويان انا الحق آشكار

كرد پرواز از قفس شهباز جان‌

بال برهم زد گذشت از آسمان‌

بيگمان بشنو كه من در هر فلك‌

سالها بودم مصاحب با ملك‌

ما حريفان و خدا ساقى شده‌

مست و بيخود از مى باقى شده‌

جمله ذرات جهان را زين شراب‌

ديدم از عين اليقين مست و خراب‌

هر يكى را مستى نوع دگر

اين يك از مستى و آن يك بيخبر

جام ما در ياد حق ساقى شده‌

هر دو عالم جرعه باقى شده‌

هر زمان از تاب انوار لقا

مى‌شدم مستغرق جام فنا

جان از آن مستى چو مى‌آمد به صحو

مى‌شد از جام تجلى باز محو

باز از آنجا جان ما طيران نمود

در گذشت از عرش و فرش و هرچه بود

آشيان مرغ جان شد لامكان‌

لامكان چه آنچه نايد در بيان‌

صد هزاران دور بى‌دور و زمان‌

در مقام لامكان بودم مكان‌

ذات حق بى‌كيف با جمله صفات‌

هر زمان كردى تجلى بى‌جهات‌

جمله ذرات مى‌گشتى فنا

باز پيدا مى‌شدى اندر بقا

آنچه بر جان و دلم شد منكشف‌

فهم و ايمان كو كه گردد معترف‌

باز ديدم جمله عالم شد سراب‌

از تعطش بودم اندر اضطراب‌

در كشيدم جمله را در يك نفس‌

من نديدم خويشتن را زان سپس‌