اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود - اسيري لاهيجي، شمس‌الدين محمد - الصفحة ٧٩ - حكايت درويشى كه از عشق عابدى را مدهوش ديد

مست جام عشق گردد آن‌چنان‌

كز خودى هرگز نيابد او نشان‌

محو گردد در جمال با كمال‌

فارغ آيد از فراق و از وصال‌

نيست گردد او ز هستى مجاز

بى‌خبر آيد ز ناز و وز نياز

از غم دنياى دون و ملك و مال‌

خاطرش آسوده باشد لايزال‌

پرده او باز برخيزد ز راه‌

يابد او بى‌ما و من قرب اله‌

از محبت گردد او محبوب حق‌

گرچه طالب بود شد مطلوب حق‌

قوت و قوت يابد از ديدار دوست‌

فانى از خود گشته و باقى به اوست‌

رفت از فكر و خيال و خواب و خور

از غم دنياى دون شد بيخبر

پيش او يكسان نمايد مدح و ذم‌

گشت فارغ از وجود و از عدم‌

آنچنان محو است در نور بقا

كو نمى‌داند بقا را از فنا

يار بيند پيش او اغيار نيست‌

غير جانان در جهان ديار نيست‌

جز نظر بر حسن جان افزاى يار

نيست او را در دو عالم هيچ كار

چون دويى برخاست جمله وحدتست‌

تا نپندارى مقام كثرتست‌

هر كه او را ديده بينا بود

هر چه بيند حق در او پيدا بود

هر كه دارد در جهان نقش وجود

جمله مرآت جمال دوست بود

گر تو هستى در جهان صاحبنظر

در جهان منگر به روى او نگر

ديده بر ديدار او داريم ما

غير حسنش در نظر ناريم ما

هر كه ز انوار الهى بهره يافت‌

مهر نورش ديد كز هر ذره تافت‌

اوست معنى جمله عالم صورتست‌

او كتاب و هرچه بينى آيتست‌

او چو دريا و دو عالم موج‌دان‌

او مى و جمله جهان را جام خوان‌

ديده روشن بيار و نوربين‌

دل مصفى كن بهشت و حور بين‌

حق چو جان و جمله عالم چون تن است‌

همچو خور در كاينات اين روشن است‌

صورت كثرت حجاب وحدتست‌

گرچه وحدت را ظهور از كثرتست‌

نيست غير از يار در عالم عيان‌

در حقيقت اوست پيدا و نهان‌