اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود - اسيري لاهيجي، شمس‌الدين محمد - الصفحة ٦٣ - حكايت حسن بصرى

مقتداى دين حسن خير الانام‌

آنكه شهر بصره شد او را مقام‌

داشت در همسايه يك آتشپرست‌

نام او شمعون و چون پروانه مست‌

گشت او بيمار و در نزع اوفتاد

شد از آن آگاه شيخ اوستاد

شيخ عالم قطب آفاق جهان‌

رفت تا شمعون ببيند در زمان‌

چون به بالينش شد و پرسيد حال‌

ديد زار و ناتوان همچون هلال‌

دود آتش كرده رويش را سياه‌

عمر او رفته، شده كارش تباه‌

رحم آمد شيخ را بر حال او

در چنين دم زانچنان احوال او

چونكه مهر شيخ جنبيدن گرفت‌

بحر افضالش خروشيدن گرفت‌

شيخ گفتا عاقبت از حق بترس‌

خويش را زين فعل خود فرياد رس‌

در ميان دود آتش سالها

كرده‌اى ضايع تو عمر پر بها

وقت آن آمد كه گردى حق پرست‌

ز آتش سوزنده وادارى تو دست‌

شو مسلمان و به حق ايمان بيار

تا ببخشد بر تو فضل كردگار

گفت شمعونش كه اى شيخ عزيز

بازميدارد ز اسلامم سه چيز

گر نبودى اين سه مؤمن مى‌شدم‌

در ره حق چون تو موقن مى‌شدم‌

اول آنكه ذم دنيا مى‌كنند

روز و شب اندر پى او مى‌دوند

وان دگر گويند حق دان مرگ را

خود نمى‌سازند ساز و برگ را

پس سيوم گويند ديدار خدا

مؤمنان را حق بود روز جزا

هيچ كارى كه رضاى حق در اوست‌

مى‌نسازند از براى ديد دوست‌

كبر مقتا را فرامش كرده‌اند

تا چه باطل در خيال آورده‌اند ١٨٨

رهزن راهست قول بيعمل‌

گفت بيكردار را نبود محل‌

آنچه مى‌گويند گر باشد چنان‌

فعل هم بايد بود در خورد آن‌

گر نباشد از چه باشد گفتنش‌

مشكلم اينست بشنو از منش‌

شيخ گفتا كاين نشان آشناست‌

اين همه بيگانگى آخر چراست‌

مؤمنان را هست اقرارى به حق‌

نيست باطل بيعمل گفتار حق‌

بوده‌اى هفتاد سال آتشپرست‌

خود ندارى غير باد اين دم به دست‌