اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود - اسيري لاهيجي، شمس‌الدين محمد - الصفحة ٤١ - حكايت عارفى كه در صحرا به سردى هوا دچار شده به طلب آتش سوى ده مىدويد

ابر پيدا گشت و باريدن گرفت‌

جامه‌اش تر گشت و چاهيدن گرفت‌

مى‌دويد از دست باران آن‌چنان‌

كه تو گويى كرد دشمن قصد جان‌

چون در آن صحرا از آن سرما گذشت‌

يك ده ويران بديد آن سوى دشت‌

او ز هول جان به سوى ده شتافت‌

تا تواند او ز سرما چاره يافت‌

چون رسيد آنجا به گرد ده دويد

عاقبت يك خانه معمور ديد

بر در خانه رسيد آواز داد

صاحب خانه جوابش باز داد

در زمان آمد بر او كردش سلام‌

عارفش گفتا عليكم و السلام‌

پس تواضع كرد او با ميهمان‌

اندرون خانه بردش در زمان‌

باز پرسيد از كجاها مى‌رسى‌

كرد از احوال او پرسش بسى‌

گفت سرما خورده‌ام آتش بيار

نيست پرواى سخن معذور دار

گوييا در خانه‌اش آتش نبود

رفت تا بستاند از همسايه زود

بستد آتش را سوى خانه شتافت‌

خرقه ديد آنجا و مهمان را نيافت‌

در تعجب ماند از آن حال غريب‌

پيش او آمد خيالات عجيب‌

آتشى افروخت تا بيند كه چيست‌

آن مگر جن بود يا نه خود پرى است‌

لحظه‌اى شد خرقه جنيدن گرفت‌

ميهمان در خرقه لرزيدن گرفت‌

آمد و در پيش آتش خوش نشست‌

صاحب خانه ز حيرت لب ببست‌

هر زمان نوعى خيالش آمدى‌

دمبدم زان حال حيران‌تر شدى‌

عاقبت پرسيد او از ميهمان‌

هر كجا بودى مدار از من نهان‌

زانكه حيرانم درين كار عجب‌

واقفم گردان ز اسرار عجب‌

گفت مهمانش كه ما را سرد بود

از غم سرما دلم پر درد بود

چونكه تو دير آمدى گفتم روم‌

تا كه گرم از آتش دوزخ شوم‌

بهر آتش زود در دوزخ شدم‌

هر طرف جوينده آتش بدم‌

هفت دوزخ گشتم و آتش نبود

من نه آتش ديدم و نى نيز دود

در عجب ماندم كه آن آتش كجاست‌

دوزخ سوزان ز آتش چون جداست‌

عاقبت با مالك دوزخ عيان‌

گفتم از آتش بده ما را نشان‌

سوى آتش بهر حق شو رهبرم‌

تا مگر از دست سرما جان برم‌

گفت مالك نيست اينجا آتشى‌

تو مگر ديوانه‌اى يا سرخوشى‌