ترجمه روضة کافي شيخ کليني - رسولي محلاتي، سيد هاشم - الصفحة ٧٢ - تأويل آياتى از قرآن حكيم

«على» شما بحق آن را ميخواند). گويد: من عرضكردم: قربانت ما اين آيه را اين طور نميخوانيم؟

فرمود: بخدا جبرئيل آن را اين گونه بر محمد (ص) نازل فرمود، و اين نيز از جمله آياتى است كه در كتاب خدا (از نظر قرائت) تحريف شده.

١٢- و نيز أبو بصير گويد: پرسيدم از امام صادق عليه السّلام در باره گفتار خداى عز و جل كه فرمايد:

«سوگند بخورشيد و تابشش» (سوره و الشمس) فرمود: مقصود از خورشيد رسول خدا (ص) است كه خداى عز و جل بوسيله او دين را براى مردم روشن كرد، عرضكردم: «و سوگند بماه وقتى كه از پى آن درآيد» (معنايش چيست)؟ فرمود: مقصود امير المؤمنين عليه السّلام است كه از پى رسول خدا (ص) آمد، و آن حضرت دانش را بطور كامل در او دميد (چنانچه ماه از خورشيد كسب نور ميكند على عليه السّلام از رسول خدا (ص) كسب دانش كرد) گويد: عرضكردم: «و سوگند بشب وقتى كه زمين را فرا گيرد» (تفسيرش چيست؟) فرمود: آنها پيشوايان ناحق هستند كه از روى خودسرى در برابر خاندان رسول- خدا (ص) كار خلافت را بدست گرفتند و بمسندى نشستند كه خاندان رسول بدان مسند سزاوارتر از ايشان بودند، پرده تاريكى را با ستم و انحراف خود بر دين خدا پوشاندند و خداوند كار آنان را باين بيان حكايت كرده كه فرمود: «و سوگند بشب وقتى كه زمين را فرا گيرد» گويد: عرضكردم: «سوگند به روز هنگامى كه زمين را روشن كند» (معنايش چيست؟) فرمود: او امام از نژاد فاطمة عليها السّلام است كه از دين رسول خدا (ص) از او پرسش شود و او آن را براى پرسش‌كننده روشن و آشكار سازد و خداى عز و جل اين جريان را بدين گفتار حكايت كرده كه فرمود: «سوگند بروز هنگامى كه آن را روشن كند».

١٣- محمد از پدرش روايت كرده كه گفت: از امام صادق عليه السّلام راجع بگفتار خداى تعالى پرسيدم كه فرمايد: «آيا داستان حادثه فراگيرنده بتو رسيده» (سوره غاشيه) فرمود: حضرت قائم‌