ترجمه روضة کافي شيخ کليني - رسولي محلاتي، سيد هاشم - الصفحة ٢٦١ - داستان بغى أهل جمل

فرمود: اين دو آيه نيز در باره آنها در همان روز نازل گشت.

امام صادق عليه السّلام فرمود: شايد تو عقيده دارى كه بجز روز كشته شدن حسين عليه السّلام روزى (در شومى) مانند آن روزى كه اين نامه در ميان آنها نوشته شد هست؟ (نه چنين روز شومى نبود) و اين چنين در علم خداى عز و جل گذشته بود و خدا هم پيامبر خود را بدان آگاه كرده بود كه اگر اين نامه (ننگين) نوشته شود حسين عليه السّلام كشته خواهد شد و زمامدارى و حكومت از دست بنى هاشم بيرون خواهد رفت و همه اينها هم شد.

گويد: عرضكردم: (تفسير اين آيه چيست): «و اگر دو طائفه از مؤمنان با هم جنگيدند ميانشان را اصلاح دهيد و اگر يكى از آنها بر ديگرى تجاوز كند با آن متجاوز جنگ كنيد تا بفرمان خدا بازگردد و چون بازگشت ميان آنها را بعدالت اصلاح دهيد» (سوره حجرات آيه ٥) فرمود: مقصود از دو طائفه دو گروه از مسلمانانند، و تأويل اين آيه در جنگ بصره (و جنگ جمل) بود و اهل اين آيه آنها بودند يعنى آنان كه بر امير مؤمنان عليه السّلام شوريدند، و در آنجا بود كه بر امير مؤمنان جنگ با آنها و كشتارشان واجب شد تا بفرمان خدا بازگردند، و اگر باز نميگشتند طبق آنچه خدا نازل فرموده بود بر آن حضرت واجب بود كه شمشير از آنها برندارد تا باز گردند و از نظريه خود دست بردارند، زيرا آنها از روى رغبت و ميل بدون هيچ گونه اجبار و اكراهى بيعت كرده بودند، و آنها همان گروه متجاوزى بودند كه خدا فرموده بود، پس بر امير مؤمنان عليه السّلام واجب بود كه پس از پيروزى بعدالت با آنها رفتار كند چنانچه رسول خدا (ص) در باره مردم مكه بعدالت رفتار كرد، و بر آنها منت گذارده از آنها درگذشت، و بهمين ترتيب امير مؤمنان عليه السّلام پس از پيروزى مردم بصره با آنها بعدالت رفتار كرد همان طور كه رسول خدا (ص) با مردم مكه رفتار كرد بى‌كم و كاست.