ترجمه روضة کافي شيخ کليني - رسولي محلاتي، سيد هاشم - الصفحة ٢٤٩ - نطق پند آميزى از رسول خدا - ص

بيهوده و زيادى و كار زشت خوددارى كند.

١٩١- معلى بن محمد در حديث مرفوعى از برخى از حكماء (كه بگفته مجلسى (ره) مقصود امام معصوم عليه السّلام است) روايت كرده كه فرمود: براستى سزاوارترين كسانى كه بايد آرزوى ثروت مردم را بكنند بخيلان هستند، زيرا وقتى مردم ثروتمند شدند دست از اموال و دارائى ايشان بكشند، و سزاوارترين كسى كه بايد آرزوى اصلاح و خوبى مردم را بكند اشخاص معيوب هستند، زيرا وقتى مردم همگى خوب شدند از عيبجوئى آنان خوددارى كنند، و سزاوارترين كسانى كه بايد آرزوى خردمند شدن مردم را بكنند بى‌خردان هستند زيرا بى‌خردانند كه نيازمندند تا ديگران از سبك مغزى آنها گذشت كنند، ولى (برعكس) بخيلان آرزوى ندارى و فقر مردم را كنند و اشخاص معيوب آرزوى هرزگى و بى‌بندوبارى ديگران را دارند، و گنهكاران آرزوى بى‌خردى مردم را بدل دارند، در صورتى كه در فقر و ندارى نياز بشخص بخيل نهفته است، و در فساد و تبهكارى جستجوى عيب معيوبان خفته است، و در نابخردى تلافى كردن بنافرمانى و گناهان (نابخردان) موجود است.

١٩٢- حسن بن راشد گويد: امام صادق عليه السّلام فرمود: اى حسن هر گاه پيش آمد ناگوارى برايت رخ داد شكوه آن را بهيچ يك از اهل خلاف (و مخالفان شيعه) مكن بلكه براى برادران ايمانى خود بگو، زيرا يكى از چهار فايده را خواهى برد: يا بمال و دارائيش تو را كفايت كند، و يا بجاه و مقامش تو را كمك دهد، يا دعائى كند (در باره تو) كه مستجاب گردد، و يا از نظر مشورت دستورى دهد كه تو را سودمند افتد.