ترجمه روضة کافي شيخ کليني - رسولي محلاتي، سيد هاشم - الصفحة ١٩٥ - حديث عيسى بن مريم ع

اى عيسى چه بسا ملتى را كه هلاك كردم بگناهان گذشته‌شان (همان گناهانى) كه تو را از آنها نگاه داشتم.

اى عيسى با ناتوان مدارا كن و ديده ناتوانت را بآسمان بلند كن و مرا براى خود بخوان كه من بتو نزديكم، و مخوانم مگر با حال زارى بسويم و در حالى كه يك دل و يك جهت باشى كه هر گاه بدين حال مرا بخوانى اجابتت كنم.

اى عيسى من دنيا را براى پاداش نيك گذشتگان پيش از تو و براى كيفر آن كس كه انتقام او را خواهم، نه پسنديدم.

اى عيسى تو فانى شوى و من بجاى مانم، روزيت با من است، و وقت مرگت در پيش من و باز گشتنت بسوى من و حساب كشيت بر من است، پس از من درخواست كن و از غير من درخواست مكن تا دعاى تو و اجابت من نيكو گردد. (و ممكن است مقصود اين باشد كه از تو دعا كردن نيكو است و از من اجابت).

اى عيسى افراد بشر چه بسيارند ولى شماره شكيبايان اندك است، (چنانچه) درختان بسيار و خويش اندك است، پس ظاهر خوب درختى تو را گول نزند تا ميوه آن را بچشى.

اى عيسى تو را نفريبد كسى كه از روى سركشى نافرمانى مى‌كند، روزى مرا ميخورد و غير مرا پرستش ميكند و آنگاه در وقت گرفتارى مرا ميخواند و من او را اجابت كنم و سپس دوباره بهمان شيوه و حال بازگردد كه بر من تمرّد و سركشى كند و يا بخشم‌جوئى من دست زند. سوگند بخودم كه او را چنان بسختى برگيرم كه راه گريزى نداشته باشد و جز من پناهگاهى نيابد، آيا از آسمان و زمين بكجا تواند گريخت؟!