و بندگان خود را در قرآن با آواز بلندى كه بريده نشود بتوبه دعوت كرده و از دعاى بندگانش جلوگيرى نفرموده- پس خدا لعنت كند كسانى را كه كتمان كنند آنچه را خدا نازل فرموده (كه با سخنهاى باطل خود مانع دعاى بندگان ميشوند)-.

خدا بر خويش مهرورزى را لازم كرده و رحمت او بر خشمش پيشى جسته، و از روى راستى و درستى بانجام رسيده، پس چنان نيست كه خداوند نسبت ببندگان خشم آغاز كند (و ابتداء بر آنها خشم كند) پيش از آنكه آنها او را بخشم آورند، و اين مطلب از علوم يقينى و نيز از علومى است كه از تقوى و پرهيزگارى سرچشمه گيرد (و از آن بدست آيد).

و هر ملتى كه كتاب خدا را پشت سر انداختند خدا نيز علم كتاب را از آنها برگيرد، و دشمن را بر سرشان مسلط گرداند هنگامى كه با آن دشمن طريقه دوستى پيش گيرند، و پشت سر انداختن كتاب يكى باين است كه حروف آن را برپا دارند (و بخوانند) ولى حدود آن (و مقرراتش) را تحريف كنند (و تغيير دهند) اينها كتاب را روايت كنند ولى مراعاتش نكنند، نادانان (ظاهربين) بهمين حفظ ظاهرى روايت كتاب كه اينان دارند دلخوشند ولى دانشمندان (حقيقت بين) از اينكه اينها مراعات (حدود) آن را نكنند غمناك و محزونند، و ديگر از راههاى دور انداختنشان كتاب خدا را باين بود كه آنها را بدست كسانى كه دانش آن را نداشتند سپردند (و آنها را بر احكام آن مسلط گرداندند) و آنها نيز طبق دلخواه خود در آن حكم كردند (يا بهواپرستيشان كشاندند) و بنابودى بازگرداندند، و رشته‌هاى دين (و احكام آن) را تغيير دادند، و سپس آن را به ابلهان و كودكان واگذاردند.

پس چنان شد كه ملت اسلامى بجاى دستور خداى تبارك و تعالى از اين مردم دستور گرفتند و بر دستور آنها نيز بازگشتند (صدورشان از آنها و ورودشان نيز بر آنها شد) پس چه بد است براى ستمكاران سرپرستى كردن مردم از آنها بجاى سرپرستى كردن خدا، و پاداش مردم بجاى پاداش خدا، و رضايت و خوشنودى مردم در عوض خوشنودى خدا، پس امت بچنين روزى افتاد كه در ميان آنها كوشايان در عبادت نيز هستند اما بر اساس همين گمراهى، و اينان بخود خوش بين و شيفته كردار خودند، و عبادتشان‌