ترجمه روضة کافي شيخ کليني - رسولي محلاتي، سيد هاشم - الصفحة ١٦٧ - سفارش پيغمبران سلف نسبت بپيغمبران خلف

نوح (ضمنا) بفرزندش سام دستور داد كه اين وصيت را در سر هر سال تازه كند و آن روز را براى خود عيد قرار دهند، و آنچه از علم و ايمان و اسم اكبر و ميراثهاى علم و آثار علم نبوت است همه را يادآورى نمايند.

و ديدند كه هود پيغمبر است و نوح نيز بآمدن او بشارت داده پس باو ايمان آورده و پيرويش كردند و او را تصديق نمودند و بدين وسيله از عذاب باد رهائى يافتند، و اين است گفتار خداى عز و جل «و بسوى قوم عاد (فرستاديم) برادرشان هود را» (سوره اعراف آيه ٦٤) و گفتار ديگرش عز و جل «قوم عاد پيمبران را تكذيب كردند، هنگامى كه برادرشان هود بديشان گفت مگر شما نمى‌ترسيد» (سوره شعراء آيه ١٢٣) و فرمود تبارك و تعالى: «و ابراهيم آن را بپسران خويش و يعقوب سفارش كرد» (سوره بقره آيه ١٣٢) و گفتارش كه فرمايد: «و اسحاق و يعقوب را بدو بخشيديم، همه را هدايت كرديم (تا آن را در خاندانش قرار دهيم) و نوح را پيش از آن هدايت كرديم» (سوره انعام آيه ٨٤) تا آن را در خاندانش قرار دهيم.

و همچنين كسانى را كه پيش از ابراهيم عليه السّلام بودند در باره ابراهيم دستور دادند، و ميان ابراهيم و هود عليهما السّلام پيمبرانى بودند و اين است گفتار خداى عز و جل: «و قوم لوط از شما چندان دور نيست» (سوره هود آيه ٨٩) و گفتار ديگرش عز ذكره: «پس لوط بدو ايمان آورد و گفت من بسوى پروردگارم مهاجرت ميكنم» (سوره عنكبوت آيه ٢٦) و گفتار او عز و جل: «و ابراهيم هنگامى كه بقومش گفت خداى را بپرستيد و از او بترسيد اين براى شما بهتر است» (سوره عنكبوت آيه ١٦) پس در ما بين هر دو پيغمبرى ده پيغمبر، نه پيغمبر، هشت پيغمبر، آمدند كه همگى مقام نبوت را داشتند و براى هر كدام نيز (در موضوع وصيت و يادآورى آن در سر هر سال) همان جريانى بود كه‌