ترجمه روضة کافي شيخ کليني - رسولي محلاتي، سيد هاشم - الصفحة ١١٥ - اخبارى در فضيلت شيعه و فضل - ائمه ع

(منسوب به ابو تراب كنيه على عليه السّلام) و شيعه على ناميدند، بخدا سوگند كه آن (يعنى حق و حقيقت) نيست جز خداى يگانه كه شريك ندارد، و رسول او (ص) و خاندان رسول خدا عليهم السّلام و شيعيان رسول خدا (ص)، و نيستند ساير مردم جز همان (كه هستند) على عليه السّلام برترين مردم بود پس از رسول خدا (ص) و سزاوارترين مردم بود نسبت بآنها- و سه بار در اين جمله را تكرار فرمود- شرح- «مرجئة» بكسانى گويند كه على عليه السّلام را چهارمين خليفه دانند و برخى گفته‌اند: كسانى هستند كه معتقدند با وجود ايمان در شخص هيچ گناهى زيان نرساند و با وجود كفر هيچ طاعتى سود ندهد، و «حرورية» بيك دسته از خوارج اطلاق شود، و قدرية بكسانى گويند كه قائل بتفويض گشته‌اند و گاهى بجبرية نيز قدرية گفته شده.

٣٧- عبد الحميد واسطى گويد: بامام باقر عليه السّلام عرض كردم: خدا كار شما را باصلاح گرايد براستى ما بانتظار ظهور دولت حقه دست از كسب كشيده‌ايم تا بدان جا كه چيزى نمانده برخى از ما گدائى كند؟ حضرت فرمود: اى عبد الحميد آيا پندارى كسى كه در راه خدا خود را بازداشته خداوند گشايش بكارش ندهد؟ چرا! بخدا قسم كه حتما براى او گشايشى فراهم خواهد كرد، خدا رحمت كند بنده‌اى را كه امر امامت ما را زنده كند، عرضكردم: خدا كار شما را باصلاح گرايد همانا اين مرجئة (معناى آن در حديث پيش گذشت) ميگويند: بما زيانى نرساند كه بر همين حال و عقيده‌اى كه هستيم باشيم هنگامى كه بيايد آنچه شما ميگوئيد (و دولت حقه ظاهر گردد) در آن هنگام ما و شما هم عقيده شويم و يكسان گرديم؟

فرمود: اى عبد الحميد راست گويند هر كه توبه كند (يعنى در آن زمان) خدا توبه‌اش را بپذيرد و هر كس نفاقى در دل داشته باشد و آن را پنهان كند خداوند جز بينيش را بخاك نمالد و هر كه (اكنون) امر امامت ما را آشكار سازد خدا خونش را بريزد و خداوند در راه اسلام سرش را ببرد چنانچه قصاب سر گوسفندش را ببرد