سال ١٩٩٠؛ ٢٢ درصد مردان سياهپوست هيجده تا شصت و پنج ساله كه در تمام سال به طور تمام وقت كار مى‌كردند، در آمدى كمتر از ١٢١٩٥ دلار (آستانه فقر براى يك خانواده چهار نفره در آن سال) داشتند. از اوايل دهه ١٩٧٠؛ يعنى زمانى كه تنها ١٣ درصد از كارگران سياهپوستِ شاغلِ تمام وقت درآمد زير خط فقر داشتند، نسبت مردان سياهپوستى كه درآمدى بسيار بسيار پايين دارند، به صورت وحشتناكى افزايش يافته است.[١]

چرا مشاغلِ داراى دستمزد مكفى براى اين تعداد از مردان سياهپوست در حال ناپديد شدن است؟ پاسخ را بايد در مجموعه‌اى از عوامل، از سست شدن پايه‌هاى توليد گرفته تا محدود كردن اشتغال به حومه شهرها تا عدم سرمايه‌گذارى مناسب در سيستم مدارس مناطق محروم شهرى تا «جنگ عليه مواد مخدر» كه مردان جوان سياهپوست را به طور ناعادلانه‌اى هدف قرار داده، جستجو كرد. برخى از اين عوامل ساختارى و برخى ديگر از مسائل سياسى سرچشمه گرفته است. تمامى اينها به تضعيف وضعيت اقتصادى مردان سياهپوست كمك كرده است.

شمار بسيار زياد مردان سياهپوستى كه يا شغل ندارند يا توان كسب درآمدِ بيش از اندازه پايينى دارند، به وخيم شدن زندگى خانوادگى در جوامع محروم شهرى كمك كرده است. مردان فاقد شغل و فقرزده تمايلى به ازدواج يا حمايت از فرزندان خود ندارند. آمارها نشان مى‌دهد كه نرخ بيكارى ميان مردان سياهپوست و نرخ خانوارهاى داراى سرپرست زن روند مشابهى را طى مى‌كنند. در فاصله سالهاى ١٩٦٠ تا ١٩٩٢، دوره‌اى كه طى‌

[١] -.Ibid .,p .٥١ .