سال ١٩٦٠؛ ١٥ درصد دختران نوجوانى كه زايمان مى‌كردند، ازدواج نكرده بودند؛ در سال ١٩٩٦، اين رقم به ٧٦ درصد رسيده بود. مادر شدن دختران نوجوان در ميان سفيدپوستان نيز در حال افزايش است، اما در جامعه سياهان همچنان متداول‌تر است. از هر سه مادر سياهپوست، يكى از آنها ازدواج نكرده است و يك سوم از آنها در حالى كه هنوز در سنين نوجوانى هستند، داراى دومين فرزند نيز مى‌شوند. «در ميان نوجوانان سياهپوست، ازدواج تقريباً نهادى فراموش شده است. در سرتاسر بخشهاى جامعه سياهان، فرزندان منحصراً توسط مادران خيلى جوان بزرگ مى‌شوند.»[١] پدران اصولًا در تصوير حضور ندارند.

پژوهشهاى صورت گرفته در اين زمينه كه بسيارى از آنها به تازگى انجام شده است، نشان مى‌دهد كه غيبت پدران، چه در مورد طلاق و چه در مورد مواليد خارج از چارچوب ازدواج، تأثير زيانبارى بر كودكان مى‌گذارد. در حال حاضر، شواهد علمى جامعه شناختى در اين مورد بسيار روشن است. ديويد پاپنو مى‌گويد: «شواهدى كه نشان مى دهد بهترين ساختار براى خانواده وجود پدر و مادر در كنار فرزند است، به قدرى فراوان است كه در كمتر موردى مى‌توان نظير آن را سراغ گرفت.»[٢]

كار مشترك سارا مك لاناهان و گرى سندفور، كارى بسيار قوى است. اين دو پژوهشگر اخيراً شش مجموعه از داده‌ها را كه به صورت نمونه از

[١] -

- Daniel Patrick Moynihan, Family and Nation) New York: Harcourt Brace Jovanovich, ٦٨٩١(, p. ٨٦١.

[٢] -Popenoe ,Life Without Father ,p .٨ .