نخسين گام آن است كه براى ازدواج وزن بيشترى قائل باشيم. يك راه مى‌تواند قوانين ايالتى باشد كه به زوجها اجازه مى‌دهد ازدواجى با مقررات سختگيرانه‌تر داشته باشند.

گام دوم آن است كه طلاق را، به ويژه هنگامى كه پاى كودكان در ميان است، دشوارتر نماييم. والدينى كه مى‌خواهند طلاق بگيرند بايد با يك دوره انتظار روبه‌رو شوند كه در طى آن ملزم به انجام مشاوره خواهند بود. به علاوه، آنها بايد پيش از آنكه مدرك طلاق نهايى را دريافت مى‌كنند، از نظر حقوقى ملزم به تأمين آينده مالى فرزندان خود باشند. همان‌گونه كه از گزارش سال ١٩٩٠ كميسيون قوانين انگلستان بر مى‌آيد، ما بايد «چوب لاى چرخهاى طلاق بگذاريم.»[١]

سومين گام آن است كه تنبيه ازدواج را از مقررات مالياتى خود بزداييم. همان‌گونه كه ديديم، در سه دهه گذشته برخى جنبه‌هاى اساسى قوانين مالياتى ما عليه منافع زوجهاى ازدواج كرده، تغيير يافته است.[٢]

حمايت از پدران: اهميت پدران در زندگى كودكان بسيار فراتر از حمايت مالى آنان از فرزندان‌شان است. اكنون شواهد فراوانى در دست است كه نشان مى‌دهد رابطه پايدار و دوستانه با پدر، مجموعه‌اى از برآيندها

[١] -

- Michael Prowse," When the Cornflake Bowl Is Empty," Financial Times, Aug. ٨, ٠٩٩١, p. ٣١.

[٢]

- William A. Galston," Observations on Some Proposals to Assist Parents and Families, paper prepared for the

Task Force on Parent Empowerment, Oct. ٤٢, ٧٩٩١, pp. ٣- ٤١.