جنگ عليه والدين - هيولت، سيلويا آن؛ وست، كورنل؛ مترجم معصومه محمدي - الصفحة ١٢٢
را وضع كرد كه بهشدت در جهت حمايت از بزرگسالانى بود كه از كودكان نگهدارى مىكردند. اين مقررات از طريق برنامههاى ماليات بردرآمدى كه پرداخت مالياتى مؤديان متأهل را نصف مىكرد، سبب افزايش ازدواج مىگرديد. اين مقررات همچنين مشوقى را بهصورت معافيت چشمگير مالياتى براى به دنيا آوردن و بزرگ كردن كودكان ارائه مىكرد و از طريق كاهش قابل ملاحظه نرخ رهن خانه كه مخاطب آن خانوادههاى جوان بودند، تسهيلات مسكن را فراهم مىكرد.
در پايان دهه ١٩٤٠، كنگره يك معافيت يكسانِ ٦٠٠ دلارى را براى هر فرد نيازمند به تصويب رساند كه ارزش معادل آن در سال ١٩٩٦؛ ٦٥٠٠ دلار است. هدف از اين كار امتيازدهى به خانوادههاى داراى فرزند و تحميل «بار سبكتر بر دوش ماليات دهندگانِ داراى خانواده بزرگ و بار سنگينترى بر دوش ماليات دهندگان داراى خانواده كوچكتر» بود.[١]
به اين ترتيب، هم چنان كه دهه پنجاه طلوع مىكرد، ايالات متحده مىتوانست به حق ادعا كند كه داراى مقررات مالياتى قدرتمندى در حمايت از خانواده است. در اين زمان مشوق مالى مستحكمى براى بزرگسالان براى ازدواج و مجازات قابل ملاحظهاى براى طلاق وجود داشت. معافيت مالياتى فردى باعث مى شد كه مبلغ قابل توجهى از هزينههاى نگهدارى از كودك تأمين گردد و مقررات مالياتى همراه با ديگر برنامههاى دولت دست به دست هم مى داد تا عرض سخاوتمندانه مسكن
[١] -
. Cited in Allan Carlson," Taxes and the Family," paper prepared for the Task Force on Parent Empowerment, Sept. ٠٢, ٦٩٩١.