جنگ عليه والدين - هيولت، سيلويا آن؛ وست، كورنل؛ مترجم معصومه محمدي - الصفحة ١٢٤
از ٠٨/ ١ درصد پيش از جنگ به ٦/ ٣ درصد در سال ١٩٥٠ رسيد.[١]
مقررات مالياتى و لايحه جى اى؛ يعنى برجستهترين سياستهاى طرفدار خانواده در دهه ١٩٥٠، بدون شك به شكوفايى و قدرت اين دهه كمك كرد. در اين سالها، ايالات متحده هم از توسعه اقتصادى بىسابقه و هم از يك همبستگى اجتماعى چشمگير بهرهمند گرديد. نسبت بزرگسالانى كه ازدواج مىكردند افزايشى تاريخى پيدا كرد و نرخ طلاق كاهش يافت. وضعيت كودكان نيز به مراتب بهتر از تمام نسلهاى گذشته گرديد. نرخ فقر كودكان و نيز نرخ بزهكارى نوجوانان و مرگومير كودكان كاهش يافت، در حالى كه نرخ فارغ التحصيل شدن از دبيرستان بهبود سريعى را نشان مىداد.
نكته آخر آنكه اگر دوران طلايى خانواده آمريكايى ريشه در سياستهاى حمايتى دولت و اندازه قابل توجهى از بودجه عمومى داشت، پايدارى آن نيز به وسيله جنبش قدرتمند كارگران بود. اين جنبش مطمئن بود كه ثمرات رشد بالا و توليد فزاينده ميان كارگران و مديران تقسيم مىشود. در واقع در دوره ١٩٧٨- ١٩٤٦ درآمد كارگران عملًا با سرعت بيشترى از درآمد مديران افزايش يافت.
سياستهاى مالياتى عليه والدين جهتگيرى پيدا مىكند
پس از دهه پنجاهِ محافظهكاران، دهه طغيانگر شصت فرا رسيد؛ دههاى كه در آن منتقدان چپگرا شروع به بدگويى دربار رفتار حمايتگرانه نسبت
[١] -
. Milton Greenberg, The G. I. Bill: The Law That Changed America) New York: Lickle, ٧٩٩١(, pp. ١٦, ٨٩.