جنگ عليه والدين - هيولت، سيلويا آن؛ وست، كورنل؛ مترجم معصومه محمدي - الصفحة ١٥٥
اكنون پس از چهل سال، پيامهايى كه به وسيله صنعت سرگرمى مخابره مىشود از بيخ و بن با پيامدهاى گذشته تفاوت دارند. جاى رسانههايى با ويژگى تكريم از خانواده و والدين را رسانههايى گرفتهاند كه بهشدت منتقد زندگى خانوادگى و بهويژه والدين هستند. نقش پدران و مادران از هر گونه احترام و جايگاه تهى و كار والدين بىارزش شده است.
پيام رسانهها درباره نقش والدگرى در فيلمهاى سينمايى معاصر در اهانتآميزترين شكل ممكن است. در فيلمها، والدين يا نادانهايى دست و پا چلفتى هستند يا به شكل گمراهانى شرور به تصوير درمىآيند. به نظر مىرسد پيام اين فيلمها آن باشد كه كودكانِ داراى اعتماد به نفس و باهوش امروزى مىتوانند به بزرگترهاى بىكفايت خود چيزهايى بياموزند. بت اوستين، منتقد سينمايى، اشاره مىكند كه سينماى مدرن در اشغال كودكانى قرار گرفته است كه «والدين خود را به راه درست هدايت مىكنند». والدين آرام، قابل اتكا، بسيار با درايت و مهربانى كه زمانى در هاليوود حضور داشتند، جاى خود را به افرادى عصبى و نامتعادل دادهاند كه نياز به برنامهاى دوازده مرحلهاى يا كودكى دوازده ساله دارند تا آنها را به وضعيت خانوادگى مستحكم باز گرداند.»[١]
اگر والدين اغلب به عنوان نادانهايى بىدست و پا ترسيم مىشوند، تصوير تاريكتر و زيانبارترِ ديگرى نيز از آنان ارائه مىگردد. كودكآزارى، غفلت از كودك و خانوادههايى كه بدرفتارىهاى كابوس مانند دارند نيز
[١] -
- Beth Austin," Pretty Worthless: Whatever Happened to Making Movies That Make a Difference?" Washington Monthly, May ١٩٩١, p. ٥٣.