جنگ عليه والدين - هيولت، سيلويا آن؛ وست، كورنل؛ مترجم معصومه محمدي - الصفحة ١٧٤
ارتباط دارد و به نظر مىرسد كه هر سال چيز جديدى به مجموعه غنى گزينههاى رسانهاى مىافزاييم. اما لگام گسيختگى صنعت سرگرمى رابط وسيعترى با خوددارى دولت از مداخله در آن به سود والدين و فرزندان دارد. اينترنت مثال خوبى است. اينترنت هم «مخزنِ هر لحظه گسترش يابندهاى از دانش» و هم «زبالهدان بزرگى از هرزهنگارى، از رد و بدل كردن ابتذال و از ياوهسرايىهاى احمقانه است».[١] اگر اينترنت به شكل درست قانونمند نشود، به آسانى مىتواند نيروى مخرب ديگرى در زندگى كودكان و بار مضاعفى بر دوش والدين باشد. تاريخچه تلاش براى قانونمند كردن تلويزيون، دشواريهاى كنترل قانونمند در عصر سودازده ما را مورد تأكيد قرار مىدهد.
با نگاهى به دهه ١٩٥٠ درمىيابيم كه تلويزيون نقش نسبتاً مطلوبى را در زندگى كودكان ايفا مىكرد. شبكههاى تلويزيونى ٢٧ ساعت در هفته برنامههاى سرگرمى كاملًا سالمى براى خانوادهها پخش مىكردند.
در طى دهه ١٩٦٠ افزايش تدريجى ميزان خشونت، جنايت و روابط جنسى نمايش داده شده بر صفحه تلويزيون را شاهد بوديم. اين روند سبب افزايش بحثهاى عمومى به ميزان زيادى گرديد و درسال ١٩٦٤ مجلس سنا كميتهاى فرعى را براى بررسى ارتباط ميان جرم و خشونت در تلويزيون و بزهكارى نوجوانان تشكيل داد. به دنبال اين موضوع، در سال ١٩٦٨ «كميسيون ملى بررسى علل خشونت و جلوگيرى از آن»[٢] تشكيل گرديد.
[١] -
- Robert Coles," Safety Lessons for the Internet," New York Times, Oct. ١١, ٧٩٩١, p. A ١١.
[٢]
- National Commission on the Causes and Prevention of Violence.