اين نرخ بسيار بالاى بيكارى، قدرت مردان سياهپوست را براى تأمين مالى خانواده به شدت تحت تأثير قرار داده است. ويليام جوليوس ويلسون كاهش شديد ازدواج در ميان سياهان را با كاهش شديد تعداد مردان آماد ازدواج؛ يعنى مردانِ داراى شغل، مرتبط مى‌داند. بنا به گفته ويلسون، در سال ١٩٦٠ در برابر هر صد زن سياهپوست، هفتاد مرد سياهپوست شاغل وجود داشت. در سال ١٩٩٠ اين رقم به چهل رسيد.

در سالهاى اخير، افزايش شديد بى‌عدالتى موجب پيچيده‌تر شدن مسئله كاهش دستمزدها، بيكارى و عدم امنيت شغلى نيز گرديده است. همچنان كه ثروت به سمت نخبگانى سرازير مى‌شود كه بيش از هميشه از امتيازات برخوردار هستند، آمريكاييان معمولى دچار سردرگمى و حتى خشم شده‌اند. آنها به طور فزاينده‌اى شاهد بى‌عدالتى در توزيع ثروت در جامعه هستند.

در بيست سال گذشته، با آنكه موج سرانه واقعى توليد ناخالص ملى ٢٩ درصد بالا رفته است، ٨٠ درصد قايق‌هاى كوچك غرق شده‌اند. روند برابر سازى دوره زمانى ١٩٣٠ تا ١٩٧٠ در آغاز دهه ١٩٨٠ به شدت معكوس شد و فاصله فقير و غنى اكنون از هر زمان ديگرى پس از سال ١٩٢٩ بيشتر است. دهه ١٩٨٠ سالهاى اسراف‌آميزى بود كه در آن آمريكايى‌هاى نورچشمى زندگى خوبى براى خود دست و پا كردند. اين سالهاى شكوفايى تنها به كار آنهايى مى‌آمد كه در بالاترين پله‌هاى نردبان اقتصادى قرار داشتند. در طى اين دهه، ١ درصد بالاى جمعيت از دو سوم تمام افزايشهاى ثروت مالى بهره‌مند شدند و ٨٠ درصد پايين، در سال ١٩٨٩