ندارد. عواطفى كه والدين در ايفاى نقش خود به كار مى‌گيرند، بسيار مهم است، اما مهم‌ترين چيز، تخصيص زمان كافى براى ايفاى اين نقش است. اگر پدرى كه همسر خود را طلاق داده است، پسر خود را شش هفته نديده باشد يا اگر مادرى شانزده ساعت در روز كار كند، تقريباً غيرممكن است انتظار بذل توجه پايدار و مستمرى را كه دستمايه والدگرى مطلوب است، داشته باشيم. تربيت كودك فرآيندى اسرارآميز نيست؛ انسانهاى بزرگسال، از آغاز تاريخ، خيلى پيش‌تر از آنكه داراى كارشناس و جزوه راهنما باشند، دست اندركار اين امر بوده‌اند. درونمايه اين امر نيز وقتگذارى فراوان و رايگان است. فن بزرگ كردن كودك هر چه مى‌خواهد باشد، اما آنچه براى كودك مطلوب‌تر است، عشق و توجه متعهدانه و درازمدت پدر و مادر به او است.

اكنون، حجم قابل ملاحظه‌اى از شواهد، حاكى از پيوندهاى شوم ميان غيبت والدين و طيف گسترده‌اى از مشكلات رفتارى و عاطفى در كودكان است. در مطالعه‌اى كه بر روى ٥٠٠٠ دانش‌آموز كلاس هشتم در منطقه سان ديگو و لس‌آنجلس صورت گرفت، مشخص شد كه هر چه كودكان ساعات بيشترى را پس از مدرسه در تنهايى به‌سر مى‌بردند، خطر آلودگى به موادمخدر براى آنها بيشتر مى‌شد. در واقع، كودكانِ تنها در خانه، دو برابر بيش از كودكانى كه پس از مدرسه تحت نظارت پدر يا مادر يا يك عضو بزرگسالِ ديگر خانواده قرار داشتند، در معرض نوشيدن مشروبات الكلى يا استفاده از موادمخدر بودند. اين مطالعه مشخص كرد كه خطر افزايش مصرف موادمخدر درباره كودكان از هر جنس، نژاد يا موقعيت اقتصادى‌