جنگ عليه والدين - هيولت، سيلويا آن؛ وست، كورنل؛ مترجم معصومه محمدي - الصفحة ١١٦
امروز، كودكان تا رسيدن به بيست سالگى بر منابع مالى والدين خود متكى هستند. ٤٢ درصدِ مردان بزرگسال تا بيست و چهار سالگى همچنان در خانه والدين خود زندگى مىكنند.[١] روشن است كه برعهده گرفتن چنين تعهد دراز مدتى، آن هم در روزگارى كه ارزشهاى زندگى را بازار تعيين مىكند، كارى است بس دشوار.
جناح راست به ويژه، آمادگى اندكى براى حل اين تقابل جدى ميان ارزشهاى سوداگرانه و خانوادگى را دارد. محافظهكاران، به جاى آنكه شكاف فزاينده ميان هزينههاى خصوصى و منافع عمومىِ مرتبط با نگهدارى از فرزند را از طريق برعهد جامعه گذاشتن برخى از هزينههاى مربوطه، كاهش دهند كه كارى عقلانى نيز هست، در جهت مخالف حركت كردهاند. از سال ١٩٨٠، جناح راست با حرارت تمام، هجمهاى را براى قطع همه گونه حمايتهاى اجتماعى از كوپن ارزاق گرفته تا مراقبتهاى پيش از تولد تا يارانه مسكن تا وامهاى دانشآموزى آغاز كرده است و در اين راه بسيار موفقيتآميز هم عمل كرده است.
به سبب اين دستاندازهايى كه محافظهكاران بهوجود آوردهاند، والدين آمريكايى حتى فاقد ابتدايىترين حمايتهاى اجتماعى هستند. ايالات متحده تنها كشور ثروتمندى است كه نمىتواند مزاياى مادرى و مرخصىِ با حقوق و حفظ موقعيتكارى را براى مادران تضمين نمايد و يكى از معدود كشورهاى ثروتمندى است كه نمىتواند براى خانوادههاى كم
[١] -
. Brad Edmondson, Judith Waldrop, Diane Crispell, and Linda Jacobsen," Married with Grown Children," American Demographics ٥١, no. ٢١.) Dec. ٣٩٩١(: ٢٣.