در اكتبر ١٩٩٥، كارگروه توانمندسازى والدين شروع به گردآورى شهادت كارشناسان و والدين از جوامع مختلف در سرتاسر آمريكا كرد. هدف بلندپروازانه بود؛ ما مى‌خواستيم اين گروه ما را در پايه‌گذارى جنبش جديدى از والدين، يارى كند. اين كارگروه بيش از دو سال به مطالعه پرداخت، شواهد پژوهشى را بررسى كرد، عقايد سياسى را سبك سنگين كرد و به سخنان پدران و مادران در خط مقدم جبهه گوش فراداد. در زمستان ١٩٩٨- ١٩٩٧، اين كارگروه كار خود را به پايان رساند و برخى اهرمهاى مهم جهت تغيير را؛ يعنى مجموعه‌اى از سياستها را ارائه كرد كه بتواند معضل كمبود وقت والدين را التيام بخشد، فشار شديد اقتصادى را كه بر دوش آنان سنگينى مى‌كند كاهش دهد و نسخه فرهنگى ما را بازنويسى نمايد تا ارزش و كرامتى جديد به نقش والدگرى اعطا شود.

ما سپس اين كار را، همراه با دانش به دست آمده از پژوهش ملى خود، به صورت مدلى براى حمايت از والدين به نام «منشور حقوق والدين»، درآورديم. اين منشور به نحو شگفت‌آورى رفاه اقتصادى ما را ارتقا مى‌دهد. والدين كه درگير اين جنگ داخلى هستند، براى حفظ امنيت ملى‌