اگرچه اكثر كارگران معمولى با كاهش درآمد و فشار كارى بيش از اندازه روبه‌رو هستند، كارگران كم سوادتر، به ويژه مردان سياهپوست، حتى موفق به يافتن جاى پايى در بازار كار هم نمى‌شوند. در سال ١٩٩٣، حدود نيمى از تمام مردان سياهپوست (٤٣ درصد) بيكار بودند. آنها بيكار بودند، در زندان بودند، يا اصلًا نشانى ثابتى نداشتند كه اداره آمار وضعيت آنها را ثبت كند.[١]

وضعيت بسيار نوميد كننده مردان سياهپوست با اين واقعيت كه رقم رسمى بيكارى فقط مشتى از خروار را دربرمى‌گيرد، در هاله‌اى از ابهام قرار گرفته است. در حالى كه ٨/ ٨ درصد مردان سياهپوست هيجده تا شصت و پنج ساله به‌طور رسمى بيكار هستند؛ يعنى خارج از بازار كار و فعالانه در پى كار هستند، ٦/ ٢٠ درصد از آنها، به دليل نااميدى، ديگراصولًا پى‌گير يافتن كار نيستند و خارج از نيروى كار به‌سر مى برند. ٤/ ٤ درصد در نهادهاى تنبيهى به سر مى‌برند و ٣/ ٩ درصد را نيز اداره آمار پيدا نمى‌كند. بنابراين به صراحت بايد گفت كه در سال ١٩٩٣ اندكى كمتر از نيمى از مردان سياهپوست داراى رد سنى اشتغال، در مقايسه با بيش از ٧٥ درصد مردان سفيد پوست، در نيروى كار حضور داشتند.[٢]

نه تنها ميليون‌ها مرد سياهپوست اصلًا شاغل نيستند، بلكه آنهايى كه كار مى‌كنند نيز اغلب دستمزدهاى بسيار پايينى دريافت مى‌نمايند. براى مثال، در

[١] -

- Center for the Study of Social Policy, World Without Work: Causes and Consequences of Black Male Joblessness) Washington D. C.: Center for the Study of Social Policy, Dec. ٤٩٩١(, p. ١.

[٢].Ibid .,p .٣ .