جنگ عليه والدين - هيولت، سيلويا آن؛ وست، كورنل؛ مترجم معصومه محمدي - الصفحة ٨٧
طولانىتر كردن هفتههاى كارى
در حالى كه دستمزدها و امنيت شغلى رو به افول دارند، ميزان ساعتهاى كارى در حال افزايش است. در پايان دهه ١٩٩٠، براى كسب سطح امنيت اقتصادى كه يك كار چهل ساعت در هفتهاى نسل گذشته ارائه مىكرد، بايد ساعتهاى كارى بيشترى صرف كرد يا شغل دومى داشت. در سال ١٩٩٦، ٥/ ٧ ميليون آمريكايى بزرگسال داراى دو يا چند شغل بودند؛ رقمى كه ٦/ ٦٤ درصد به نسبت سال ١٩٨٠ رشد داشته است.[١] مجله مانى[٢] در فوريه ١٩٩٥ مقالهاى را درباره يكى از اين خانوادههاى جديد چهار شغله منتشر كرد.
جوليت شور، استاد اقتصاد دانشگاه هاروارد، برآورد مىكند كه در مقايسه با بيست سال پيش، يك آمريكايى شاغل متوسطالحال اكنون سالانه ١٦٣ ساعت بيشتر كار مىكند.[٣] مردان ١٠٠ ساعت در سال، يا دو هفته و نيم اضافه كارى انجام مىدهند. زنان كه بسيارى از آنها تازه وارد نيروى كار شدهاند، حدوداً ٣٠٠ ساعت در سال؛ يعنى هفت هفته و نيم اضافه كار انجام مىدهند. اين افزايش ساعت كار گروه عظيمى از شاغلان آمريكايى را تحت تأثير قرار مىدهد.
در دنيايى كه در آن بيشتر مادران و پدران درگير كار بيرون از خانه هستند، ١٦٣ ساعت كار اضافى در سال مىتواند نابود كننده باشد. اكنون نيمى از جمعيت اظهار مىكنند كه زمان بسيار كمى را براى خانوادههاىشان
[١] -
- John Stinson, economist, Bureau of Labor Statistics, telephone interview, Feb. ٨١, ٧٩٩١.
[٢].Money magazine
[٣]
- Juliet B. Schor, The Overworked America: The Unexpected Decline of Leisure) New York: Basic, ٢٩٩١(, p. ٩٢.