عشق و توجه والدين نسبت به كودك، نقش بسيار تعيين كننده‌اى در سرنوشت وى دارد. استعدادهاى ژنتيك ممكن است در تعيين رنگ چشم و يك سوم تا نيمى از هوش كودك تعيين كننده باشند، اما اينكه آيا يك كودك انضباط و عزت نفس خود را به‌دست مى‌آورد و فرد كارآمد و مولدى مى‌شود، تا حد زيادى بستگى دارد به عملكرد درون دادِ پدر و مادر و اينكه چگونه جامعه بزرگ‌تر، هم از والدين و هم از كودك، حمايت كند.[١]

متأسفانه، اين انرژى گران‌قيمت والدگرى امروزه بسيار كمتر از گذشته است. سه دهه گذشته شاهد كاهش شديد ميزان وقتگذارى والدين براى كودكان خود بوده است. ويكتور فوش، استاد اقتصاد دانشگاه استانفورد، ثابت كرده است كه ميزان وقتگذارى والدين براى فرزندان خود در دهه‌هاى ١٩٧٠ و ١٩٨٠ به طرز شگفت‌انگيزى كاهش پيدا كرد؛ كودكان سفيدپوست هفته‌اى ده ساعت از وقتگذارى والدين خود را از دست دادند،[٢] در حالى كه كودكان سياهپوست دوازده ساعت را از دست دادند. ادوارد ولف (اقتصاد دان) با استفاده از يك مجموعه داده‌هاى جديد، نشان داده است كه‌ در ظرف زمانى سى سال، وقتگذارى والدين ١٣ درصد كاهش پيدا

[١] -

- David C. Rowe and Robert Plomin," The Importance of Nonshared) E( Environmental Influences in Behavioral Development," Developmental Psychology ٧١, no. ٥) ١٨٩١(: ٧١٥- ٣٥.

[٢]

- Victor Fuchs, Womens Quest for Economic Equality) Cambridge, Mass.: Harvard University Press, ٨٨٩١(, p. ١١١.