مى‌شوند و ميليون‌ها كودك ديگر نمى‌توانند به نحو شايسته‌اى زندگى‌شان را ادامه دهند. نرخ فقر كودكان بسيار بالا و سطح نمرات درسى آنها پايين است. نرخ خودكشى نوجوانان از دهه ١٩٧٠ دو برابر و نرخ كودك‌كشى از ميانه دهه ١٩٨٠ چهار برابر شده است‌[١]. «هيچ‌گاه سابقه نداشته كه نسلى از كودكان آمريكايى، در مقايسه با والدين خود در همين سنين از نظر سلامتى، تحت مراقبت قرار داشتن و آماده بودن براى زندگى آينده تا اين اندازه پايين‌تر باشند»[٢] توجه به اين وضعيت كودكان، يك نياز آنى و مبرم است، زيرا كودكان يك گروه حاشيه‌اى و سياهى لشكر نيستند. كودكان ١٠٠ درصد آينده جمعى ما هستند و اگر ما به روند كنونى ادامه دهيم، اين كشور بزرگ به طور يقين از هم فرو مى‌پاشد.

آنچه مسائل ما و شرمندگى ملى ما را پررنگ‌تر مى‌كند، اين واقعيت است كه بيشتر اين روندهاى هولناك مختص ايالات متحده آمريكا است. براى مثال در آلمان، فرانسه و ژاپن نرخ فقر كودكان و نرخ ترك تحصيل بسيار بسيار پايين‌تر است. يك كودك در نيويورك، در مقايسه با پاريس يا بُن، بيست برابر بيشتر و در دالاس در مقايسه با توكيو هفتاد برابر بيشتر در معرض قتل قرار داد[٣].

[١] -

- Index of Social Health) New York: Fordham Institute for Innovation in Social Policy, ٦٩٩١(, p. ٦.

[٢]

- National Commission on the Role of the Schools and the Community in Improving Adolescent Health, Code Blue: Uniting for Healthier Youth) Washington D. C.: National Association of State Boards of Education/ American Medical Association, ٠٩٩١(, p. ٣.

[٣]

- Centers for Disease Control and Prevention," Rates of Homicide, Suicide and Firearm- Related Death Among Children ٦٢ Industrialized Countries,

Morbidity and Mortality Weekly Report ٦٤, no. ٥) Feb. ٧, ٧٩٩١(: ١٠١-

برطبق اين پژوهش، شمار كودك‌كشى در ايالات متحده پنج برابر بيشتر از مجموع رقم آن در ٢٥ كشور توسعه يافته ديگر است.