جنگ عليه والدين - هيولت، سيلويا آن؛ وست، كورنل؛ مترجم معصومه محمدي - الصفحة ٢٦٨
نوجوانان از آغاز دهه ١٩٨٠ چهار برابر شده است. به بركت افزيش بىسابقه تكوالدى و ساعات كارى طولانىتر، بين ٥ تا ٧ ميليون كودكِ تنها در خانه پس از مدرسه به تنهايى به خانه مىروند و همانگونه كه ديديم، اطلاعات نشان مىدهد كه اين كودكان به مراتب بيشتر احتمال دارد دست به فرار از مدرسه بزنند، نمرههاى ضعيفتر بياورند، معتاد به مواد مخدر شوند باردار شوند، و درگير جرائم خشونت آميز گردند. بنا به گفته جيمز آلن فاكس و سَنفورد نيومن، كارشناسان جرم شناسى، «هنگامى كه زنگهاى مدرسه به صدا در مىآيد و ميليونها جوان را رها مىكند بدون آنكه تحت نظارت بزرگسالان باشند يا فعاليت سازندهاى داشته باشند، ناگهان بزهكارى نوجوانى سه برابر مىشود.»[١] بنابراين، طولانىتر كردن ساعات مدرسه و توسعه برنامههاى با كيفيت پس از مدرسه، بايد بخش جدايىناپذير بازدارى از بزهكارى شود.
چنين ابتكاراتى گريزگاه امنى براى جوانان در ساعات ديروقت بعدازظهرها فراهم خواهد كرد، آنان را از سطح خيابانها جمع خواهد كرد و نيز اين اطمينان را به وجود مىآورد كه آنها سرگرم كارى سودمند خواهند شد.
پيشنهاد ديگر آن است كه مسئولان محلاتى كه مدارس در آنجا قرار دارد، ترغيب به تشكيل گشتهاى امنيتى شوند تا براى هر مدرسه منطقه
[١] -James Alan Fox and Sanford A .Newman ,"
After- School Crime or After- School Programs: Tuning In to the Prime Time for Violent Juvenile Crime and Implications for National Policy," A Report to the United States Attorney General, Sept. ٧٩٩١.