جنگ عليه والدين - هيولت، سيلويا آن؛ وست، كورنل؛ مترجم معصومه محمدي - الصفحة ٢٦٣
به نوعى بتوانيم ميزان جمعيت والدين را توسعه دهيم و در همان حال پدران و مادران بيشترى را تشويق به شركت در انتخابات كنيم، وضعيت بسيار بهترى براى كسب بودجه براى برنامههاى حمايت از خانواده خواهيم داشت.
به نظر مىآيد والدين امروزى بيش از آن منزوى و تحت فشار هستند كه حضور پررنگى در نظرسنجىها داشته باشند. بنابراين، پيشنهاد مىكنيم:
به والدين مشوقهايى براى رأى دادن ارائه شود. در چند انتخابات اخير، كمتر از نيمى از واجدان شرايط رأى خود را به صندوق انداختند. بنا به گفته رى سيدلمن، استاد علوم سياسى، «در كشورهايى مانند فرانسه و اتريش، دولت بهشدت دست به اقداماتى مىزند تا اطمينان حاصل كند مردم رأى مىدهند. براى مثال، در ايتاليا رأىدادن اجبارى نيست اما شركت نكردن يك فرد در رأىگيرى اعلام مىشود. در بلژيك، لوكزامبورگ و استراليا شهروندان ملزم به رأى دادن هستند. در غير اين صورت جريمه خواهند شد.»[١] در اين دموكراسىهاى از نوع ديگر، شهروندى همراه است با مسئوليتهاى انتخاباتى و نيز حقوق انتخاباتى.
٤. ساختار حقوقىِ هوادار خانواده
اگر قرار است والدين پاسخگوى نيازهاى فرزندان خود باشند، لازم است درباره ساختار و نيز عملكرد والدين اقداماتى صورت گيرد. ما اعتقاد راسخ داريم كه بيشتر كودكان از توجه مهرورزانه و پايدار والدين قطعاً
[١] -
- Raymond Seidelman, professor, Sarah Lawrence College, interview, Jan ٠٢, ٨٩٩١.