جنگ عليه والدين - هيولت، سيلويا آن؛ وست، كورنل؛ مترجم معصومه محمدي - الصفحة ٢٥٤
ما اهميتى حياتى دارند. آنها با تقديم بخشهاى بزرگى از زندگى خود براى پرورش كودكان، در خوشبختى نسل بعد مشاركت مىكنند، اما در عين حال سرمايه اجتماعى و انسانى لازم براى سالم عمل كردن دموكراسى را نيز ايجاد مىكنند.
شارل دوگل[١]، رئيسجمهور فرانسه در دهه ١٩٦٠ زمانى مىگفت مادرى را بايد به منزله «عملكردهاى اجتماعى، همچون خدمت نظامى مردان» نگريست كه «بايد از نظر مالى توسط تمام مردم حمايت شود.» اين جملات، ديدگاه بارز فرانسوى را مبنى بر اينكه افتخار و از خود گذشتگى جزء جدايىناپذير نقش والدگرى است، برجستهتر مىكند و والدين را در خور آن مىداند كه از حمايت جامعه بزرگتر بهرهمند گردند.
تهيه منشور حقوق والدين در مدت دو سال و نيم گذشته، پروژهاى بسيار تعاملى و در جهت والدين است. گزينههاى سياستگذارى ممكن است توسط استادان و سياستگذاران به مرور تنظيم شده باشند، اما در چارچوبى كه نيازها و خواست والدين آن را مشخص كرده، ارائه مىگردد. حتى مدل نهايى ما نيز به هيچ وجه يك دستوركار از بالا به پايين نيست، بلكه ما فهرستى از گزينهها را براى توجه جدى والدين پيشنهاد مىكنيم. منظور ما اين است كه پدران و مادران در جوامع مختلف سرتاسر آمريكا اين منشور حقوق را بيازمايند و سپس آن را همانگونه كه مناسب مىدانند، اصلاح كنند.
[١] -Charles de Gaulle رئيسجمهور فرانسه از سال ١٩٥٩ تا ١٩٦٩