كنند. در سال ١٩٩٣ و ١٩٩٤ اكثر كسانى كه در مراسم اين سازمان حضور پيدا مى‌كردند، سفيدپوست بودند. اما همچنان كه در جريان تظاهرات ورزشگاه شى در سپتامبر ١٩٩٦ مشخص شد، يكى از چيزهايى كه سازمان وفاداران به پيمان بر آن تأكيد مى‌كند، آشتى نژادها است. رئيس هيأت مديره اين سازمان يك سياهپوست است و تقريباً نيمى از سخنرانان مراسم آن در سال ١٩٩٧ سياهپوست يا از نژاد آمريكاى لاتين بودند.

اتهامات مبنى بر جناح راست افراطى بودن يا نژادپرستى تقريباً به طور مرتب اين جنبش را آزرده است، اما شايد رايج‌ترين انتقادى كه سازمان وفاداران به پيمان با آن روبه‌رو است، مربوط به نگرش آن درباره زنان باشد. فمينيست‌ها و همپيمانان چپگراى آنها از اين فكر كه يك گروه بخواهد مردان را ترغيب به تأكيد مجدد بر نقش رهبرى مرد در خانواده كند، آزرده خاطر مى‌شوند. اما دقيقاً آنچه اين واژه براى وفاداران به عهد در بر دارد، موضوعى قابل بحث است. براى مك كارتنى و بسيارى ديگر از مردان اين جنبش، «رهبرى خدمتگزارى است. رهبر بودن براى مرد به معناى خدمت به همسر است.»[١] اما گروههاى فمينيستى اين توضيح را درست نمى‌دانند. بنا به گفته رزمارى دمپزى، نايب رئيس سازمان ملى زنان، «اين پيام كه مردان بايد كنترل خانواده را باز پس گيرند، ... پيامى ضد زن است كه تقريباً آشكارا بيان مى‌شود.»[٢]

[١] -

- Gustav Niebuhr," Men Crowd Stadiums to Fulfill Their Souls, New York Times, Aug. ٦, ٥٩٩١, p. ٠٣.

[٢]

- Laurie Goodstein," Men Pack RFK on Promise of Religious Renewal," Washington Post, May ٨٢, ٥٩٩١, p A ١.