مى‌كنند، مورد تحقير واقع مى‌شوند. در برخى موارد پدران مورد تحقير قرار مى‌گيرند يا حتى چهره‌اى ديوگونه به آنها داده مى‌شود. اما در بيشتر مواقع آنها اصولًا در گفتمان‌هاى ملى ما ديده نمى‌شوند، گويى ديگر وجودشان بى‌مصرف است. لايحه اصلاحات رفاهى سال ١٩٩٦ رئيس‌جمهور كلينتون، به ندرت اشاره‌اى به پدران مى‌كرد. در مسائل جدىِ در دست كار، پدران به عنوان چيزهايى حاشيه‌اى تلقى مى‌شوند.

هنگامى كه به رنج و اندوه مردان آسيب ديده در عرصه عمومى توجه نشود، سر از جنبش‌هاى معنوى در خواهد آورد. ما بايد اشتياق مردان براى همبستگى با يكديگر را يك فرصت بزرگ بدانيم و از اين فرصت براى بردن آنها به سوى يك جنبش ملى والدگرى استفاده كنيم. اگر بتوانيم شرايطى را به وجود آوريم كه اجازه دهد بسيارى از مردان به پدرانى مهرورز و دلبسته تبديل شوند، خواهيم توانست زندگى كودكان خود را تقويت كنيم، مردان را با استحكام بيشترى پايبند زندگى مولد نماييم و ذخاير سرمايه اجتماعى خود را به گونه وسيعى افزايش دهيم.