در شمارى از مطالعات مشخص گرديده كه در همه فرهنگها، احتمال آنكه كودك توسط دوستِ‌پسر مادر يا ناپدرى مورد بدرفتارى فيزيكى قرار گيرد بسيار بيش از آن است كه توسط پدر واقعى چنين شود. لسلى مارگولين در پژوهشى در زمينه كودك‌آزارى در خانوارهاى مجردمادر، دريافت كه ٦٤ درصد از موارد كودك آزارى كه به مادر مربوط نمى‌شود، از طرف دوستِ پسرهاى مادر صورت مى‌گيرد. اين امر به ويژه از آن جهت تعجب‌آور است كه اين دوستان به طور دائم نيز از كودك نگهدارى نمى‌كنند.[١]

ناپدرى‌ها نيز ممكن است به همان اندازه دوستِ پسرهاى مادر خطرناك باشند. يك پژوهش جديد نشان داد كه احتمال كشته شدن كودكان زير دو سال توسط ناپدرى‌ها صد برابر بيش از والدين ژنتيكى آنها است. و تحليل آمارى نشان مى‌دهد كه اين عامل پرخطر را نمى‌توان به نرخ فقر، حجم خانواده يا نژاد نسبت داد.

به‌نظر مى‌رسد كه ازدواج قطعاً شرايط ايمن‌ترى را براى كودكان ايجاد مى‌كند، زيرا كودكى كه در خانواده‌اى پايدار با دو والد طبيعى خود زندگى مى‌كند، به ندرت احتمال دارد كه در جريان رشد و نمو خود مورد آزار قرار گيرد. هر چه جامعه بيشتر از اين آرمان فاصله بگيرد، احتمال آنكه آزار روى دهد، بيشتر خواهد بود.

[١] -

- Leslie Margolin," Child Abuse by Mothers Boyfriends: Why the Over- representation?" Child Abuse and Neglect

٦١, no. ٤١) July/ Aug. ٢٩٩١(: ٥٤٥- ٦٤.